στο Βesiktas* του 2010

… τώρα θα μου πείς…γιατί είναι απρόσωπη η Κων/πολη το 2010?

Είναι απλό. Η Κων/πολη ειναι ένα κράμα πολιτισμών. Έχει Κούρδους, Τούρκους, Ευρωπαίους και Αμερικάνους έχει και Τηλεόραση, Καλωδιακή και Ντιτζιντάλ…

Η φτηνή τηλεόραση (καλωδιακή και Ψηφιακή.. εε..σορρυ Ντιτζιντάλ) που μπαίνει σε κάθε σπίτι, κάθε οικονομικού βελινικούς, κάνει τους Ανθρώπους να φαντάζονται πως ΠΡΕΠΕΙ να γίνουν.. να ζήσουν τη ζωή των σείριαλ!

Η τηλεόραση σε μη εκπαιδευμένους τηλεθεατές είναι σαν το 23χρονο γκομενάκι με τη mercedes (τη  bmw, subaru, saab κτλ) του μπαμπά. Σε πάει όπου θές, πληρώνει πάντα αυτος (με τη πιστωτική του μπαμπά) σε κάνει να πιστεύεις ότι θα σου αγοράσει τα πάντα (και το κάνει) μέχρι να ξυπνήσεις ένα πρωί με το μονόπετρο στο χέρι και να καταλάβεις οτι το φως, το νερό και το ίντερνετ δε μπορούν να πληρωθούν με τα λεφτά του μπαμπά του.

Και εκει τι κανεις???

Τη δεκαετία του 60 θα χώριζες και θα γινόσουν καλόγρια.

Στην Ευρώπη του 2000 (2010 πλέον) χωρίζεις και αρχίζεις τη ζωή σου απο το μηδέν, επενδύοντας σε ψυχαναλυτές και cosmopolitan (πόσημα και αναγνώσημα).

Όμως στην Κων/πολη του 2010 όταν ξυπνάς με το λογαριασμό της visa να υπερβαίνει το μισθό σου, εκεί… αποποιήσαι κάθε τι που έκανες, ξεπέφτεις και ζεις με την αναμνήσεις..

«κάποτε έκανα αυτο..»

«κάποτε έκανα το άλλο..»

Δεν είμαι υπέρ της αποταμίευσης, ποτέ δεν ήμουν. Τα λεφτά είναι για να τα τρώς.

Και αν δε τα φας εσύ θα στα φάνε οι άλλοι (γυναίκα, παιδιά, ανήψια, το Ερρίκος Ντινάν για το ετήσιο τσεκ-απ, το γραφείο κηδειών).

Πως θα ήταν λοιπόν ο Κων/πολίτης χωρίς ΤιΒι?θα ήταν Βλάχος! Άξεστος! Αγράμματος και Βλάχος (το πα αυτο ε?) χωρίς louis Vuitton, ακριβά κρασιά, χωρίς λαμπάκια Χριστουγέννων.

Θα πάλευε να ξεκινήσει τη ζωή του κάθε μέρα μέσα στα Ελενίτ και τα πλαστικά λουλούδια. Θα έτρωγε χαρούπια, ντομάτες και πικάντικες ελιές και θα έπινε τόνους μαύρο τσάι.

Ενω τώρα… θεωρεί τα χαρούπια είδος πολυτελείας και τις ντομάτες τις πληρώνει αδρά για να απολαύεσει το κυριακάτικο πρωινό του στο Βόσπορο. Θεωρεί τα blackburry είδος πρώτης ανάγκης για να λαμβάνει τα email του facebook.

Πιστεύει στην παγκοσμιοποίηση εφόσων του προσφέρει μια δουλειά σε πολυεθνική. Δεν πάει σχολείο γιατί απλά πρέπει αν δουλέψει απο τα 15 για να πάρει Πλάσμα στο σπίτι της γιαγιάς στο χωριό, που πέρσυ ήρθε το ρεύμα, για να βλέπει τον Ονουρ με καθαρά χρώματα και 39 ίντσες.

Η γιαγιά μέσα απο τον  πλούσιο-όμορφο-κακό και τελικά καλό Ονούρ βλέπει τη ζωή που δεν έζησε και δικαιώνεται με τη ζωή της φτωχιάς – τίμιας Ζεχραζάτ που δεν έγινε Πόρνη.

Ο εγγονός απο την άλλη θέλει να δείξει στη γιαγιά ότι είναι αρσενικό και ότι μοιάζει (τουλάχιστον προσπαθεί) στον Πλούσιο-Όμορφο-Κακό-και-τελικά-Καλό Ονούρ και πως ζει τη ζωή που  η γιαγιά ονειρεύεται.

Ναι! στην Τουρκία η εικόνα της οικογένειας ειναι το σμαντικότερο πράγμα!

Η μαμά (η θεία, η γιαγιά) σου δείχνουν τη νύφη και εσύ απλά υπακούς και δεν τους απογοητεύεις.

Για τις γυναίκες η ζωή ειναι καλύτερη. Χρησιμοποιώντας την πιστωτική καρτα του Μεγάλου Αδελφού (που είπαμε.. θέλει να γίνει Ονουρ) γίνεται η φτωχή  -τίμια Σεχραζάτ: συχνάζει σε high society περιοχές και στέκια, δασκαλεμένη απο μαμά (θεία και γιαγιά) να παραμείνει ΤΙΜΙΑ και να μην γίνει ΠΟΡΝΗ για να την παρει τελικά ο ΟΝΟΥΡ (ο πλούσιος-Όμορφος-Κακός-και-τελικά-Καλός) και τελικά να ζήσει το όνειρο της Αλίκης (της Βουγιουκλάκης ντε!) ή αν θέλετε.. της Σταχτομπούτας!

*το Μπεσικτάς ειναι δήμος της Κων/πολης. Αριθμεί 200 χιλιάδες κατοίκους και ενας απ αυτούς ημουν και εγω για περίπου 2.5 χρόνια.
Advertisements

ninja ala turka

Δεν ήμουν, ούτε θα υπάρξω ποτέ φεμινίστρια και αυτό γιατί πιστεύω οτι είμαστε ούτως ή αλλως διαφορετικές απο τα αρσενικά.. Στην Κων/πολη ανακάλυψα οτι ο φεμινισμός δημιουργήθηκε απο γυναικες και απευθύνεται σε γυναίκες.

Οι καταστάσεις εδω είναι εξεφτελιστικά γελοίες. Δεν μιλάω για την μαντίλα… και η γιαγιά μου στην Αθήνα όταν βγαίνει έξω φοράει μαντίλι (για να μην χαλασει η μπούκλα που με τόσο κόπο εφτιξε με τα ρόλεϊ!), και γω φοράω μαντήλι στο κεφάλι (στο χωριό μου το λέμε μποξά), μάλιστα στα φοιτητικά μου χρόνια στο -όχι και τόσο βροχερό- Brounemouth, UK πάντα φόραγα την πασμίνα μου arabic-style και κάλυβα την κεφαλή μου όταν έβρεχε γιατί δε γουσταρω της ομπρέλες!

Εδώ και 2,5 χρόνια που ζω στην Πόλη, συναναστρέφομαι με κάθε λογής γυναίκες. Ρωσσίδες βιζιτούδες που παντρεύτηκαν απο έρωτα τον Τούρκο, προσκήνησαν το κοράνι και κάλυψαν το κεφαλάκι τους με μεταξωτά μαντήλια της ΑRMINE ‘ Τρελές Αλεβήδες που κάνουν διαλογισμό και διαβάζουν Ρούμι και τρώμε μετα μανίας μανιάτικα χοιρινά λουκάνικα με πορτοκάλι ‘ Εικοσάχρονες παρθένες, ξεσκέπαστες, με το αγχος να είναι σπίτι πριν το πρωτελευταίο Αντχάν (εδώ στην Πόλη το λένε Εζάν) και βγαίνουν ραντεβού με το boyfriend στο ζαχαροπλαστείο της διπλανής γειτονιάς (μη μας δουν και γνωστοί) ‘ Νεαρές τρανσέξουαλ, με μπλέ ταυτότητα (τα κοριτσάκια εχουν προρτοκαλί και τα αγοράκια μπλε ταυτότητα) που ξεποδαριάζονται στα gay parade για τα δικαιώματά τους αλλά πάντα κουβαλούν στη τσάντα τους μια Ντουά γραμμένη σε ακαταλλαβίστικα αραβουργήματα για να τις προστατεύει….

Με εκείνες που ποτέ δε συναναστράφηκα (και μάλλον δεν πρόκειται) ειναι οι λεγόμενες ninja.. Στην Ελλάδα είναι οι γνωστές γυναίκες με τα Τσαντόρ, που τόση φασαρία γίνεται στον κόσμο για να τα βγάλουν επιτέλους. Δεν είχα δει ποτέ μου απο κοντά και δεν ήξερα πως είναι. Όταν όμως μετακόμισα στο Cihangir, την πάλαι ποτέ non-ottoman γειτονιά του Πέρα που τώρα πια στα ωραιότατα Λεβαντίνικα και Ρωμέικα διαμερίσμετα κατοικούν Κούρδικες οικογένειες και Τούρκοι της Μακρινής Ασίας, με περίεργες προφορές και τη κλαρωτή τη φούστα να καλύπτει το πασούμι και την αθλητική κάλτσα, αρχισα να παρατηρώ ότι υπαρχουν μαυροφόρες.. Την πρώτη φορά σκιάχτικα! Τις κοιτούσα σαν χαζή.. αξιοθέατο! Τη δεύτερη φορά αποφάσισα να τις παρατηρήσω πιο προσεκτικά. Πάλι δεν κατάλαβα, μέχρι που μετά απο 3 μήνες ανακάλυψα οτι τις Αντιπαθώ. Το βλέμμα τους ειναι γεμάτο κακία, και μισογυνισμό. Δεν μιλούν σε άλλες γυναίκες (ξεσκέπαστες γαρ). Και όταν καμια φορά τύχει και συναντηθουν με δαυτες (εμάς ντε) ανεβάζουν το βηματισμό τους και τις προσπερνούν με έμφαση (πως κάνει ο παπας την Κυριακή όταν βγάζει βόλτα τα Αγια…που σε πέρνει το ράσο παραμάζωμα.. ε, καπως έτσι).

Πολλές φορές ανοίγω κουβέντες με Τούρκους (ανδρες) για την μαντήλα και το τσαντόρ, και όλοι καταλλήγουν στο ίδιο, οτι η μαντίλα δεν κολαζει τα αρσενικά. Η γυναίκα με μαντίλα σέβεται τον αυτό της και την οικογένεια της. Η γυναίκα δε με τσαντόρ ειναι πιστή, σεβαστική και υπάκουη, μπερεκέτι για κάθε αρσενικό. Δεν βγαίνει έξω με τα μίνια και τα τιραντάκια (σαν να ακούω τον παππού μου). Καλύβει το κεφαλάκι της, τα μπράτσα και τα πόδια της και μόνο ο άνδρας της (που κατα 99% ειναι προξενιό) εχει το δικαίωμα να τα δει.

Γυσικά καταλλήγω και γω απο μόνη μου ότι, αυτες οι γυναίκες, εμας τις κάμπριο, μας θεωρούν ξετσίποτες και τσούλες, ξενδιάτροπες και παστρικιές. Οπότε και έπαψα να ασχολούμε με κάθε φυλλάδα, e-mail, blog-post που μιλάει για τη μαντήλα κ τα δικαιώματα της γυναίκας. Απο μόνες τους το θέλουν. Όταν σε μια χώρα όπως η Τουρκία που υπαρχει επίσημη Ανεξιθρησκεία και συνταγματικά ορίζεται ως λαϊκή δημοκρατία (δηλαδη δεν υπάρχει επισημη θρησκεία) η ίδια η γυναίκα δε θεωρεί προβλημα τη μαντήλα, το τσαντόρ ή την μπούρκα, τοτέ γιατί οι γυναίκες στην Ευρώπη κάνουν διαδηλώσεις για χάρη τους;

Τις βλέπω, αντιπαθούν ότι θηλυκό κυκλοφορεί, και δεν εμπιστεύονται ούτε η μία την άλλη. Στην Τουρκία που ειναι προσβολή να έχεις κουρτίνες στα σπίτια σου (γιατι σημαίνει ότι έχεις να κρίψεις κάτι) το να μη καλύπτεις το κεφάλι σου ή και το σώμα σου θεωρείτε αναπηρία (απο τις καλυμένες).

Σημερα κλείνωντας το μαγαζί κατηφόρισα προς το σπιτάκι μου. Και εκει μέσα στα μαυρα σκοτάδια έξω απο την πολυκατοικία μου σταματάει ενα ταξί και κατεβαινουν 3 μαυροφόρες…. Χεστηκα πάνω μου… δεν έδωσα όμως σημασία, ανοιξα την εξώπορτα ενω αυτές μπήκαν στην απέναντι πολυκατοικία… γύρισαν και οι τρεις με στόμφο με κοίταξαν απο πάνω μέχρι κάτω, άνοιξαν τα χέρια σε στάση προσευχής, κάτι ψέλλησαν σε ακαταλλαβίστικα τουρκο-αραβικά με ξανακοίταξαν απο κάτω προς τα πάνω και μπήκαν στο κτήριό τους.

ήταν λες και έζησα σκηνή απο τις Μάγισσες της Σμυρνης, σε μια πιο Ισλαμική Βερσιόν…
Βέβαια όταν μπήκα σπίτι και με κοίταξα στον καθρέφτη… τις ψιλοδικαιολόγησα: πορτοκαλί μαλλί, φουστα του τέννις, και α8λητικό ραντάκι.. ίσως και αυτες να σκιάχτηκαν όταν με είδαν!